कलेकलेनी वाढतच जाणारे माझे प्रेम..
अन कलेकलेनी घटत जाणारा तुझा सहवास,
अमावस्येची भीती अन पौर्णिमेची आस..
शापित तरी भुरळ पाडणारी तुझी निरव साथ....
पण मन वेड अजूनही
ती अर्धी कविता अन अश्रुंनी
डागाळलेल्या पानावरच रेंगाळलय....
जे सांगायचं होतं बोलायचा होतं
ते तर त्याच्याकडेच राहून गेला
त्या पुर्णाविरामच ओझं त्याला
आत्ता कुठे उमगायला लागलंय.....

No comments:
Post a Comment